با عنوان :دیابت

در ادامه مطلب می توانید تکه هایی از ابتدای این پایان نامه را بخوانید

و در صورت نیاز به متن کامل آن می توانید از لینک پرداخت و دانلود آنی برای خرید این پایان نامه اقدام نمائید.

 پایان نامه کارشناسی ارشد رشته پزشکی

با موضوع :

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

دیابت

برای رعایت حریم خصوصی نام نگارنده درج نمی گردد

تکه هایی از متن به عنوان نمونه : (ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)

چکیده

مقدمه: دیابت ملیتوس عوارض مخربی بر دستگاه تولید مثلی نر وعملکرد جنسی در نمونه های حیوانی وانسانی مبتلا به دیابت در جنس نراعمال می کند. ریشه کودزو یک ساپونین و ایزو فلاونین می باشد که اغلب به عنوان عامل کاهنده قند خون توسط پزشکان چینی مورد بهره گیری قرار می گیرد. کودزو توانایی کاهش گلوکز خون از مسیر غیر وابسته به انسولین را داشته که از این لحاظ مشابه با متفورمین اقدام می کند،وهمچنین با حذف رادیکال های آزاد منجر به کاهش استرس اکسیداتیو می گردد.در مطالعه اخیر کوشش بر این بوده می باشد تا اثرات کودزو بر فاکتورهای بیوشیمیایی وآسیب بیضه ای در رت های نر دیابتی شده با استرپتوزوتوسین(STZ)مشخص گردد.

روش مطالعه: موش های نر نژاد ویستار به چهار گروه تقسیم شدند:1)گروه کنترل،2)گروه دیابتی تیمار شده با کودزو (mg/kg100)،3)گروه دیابتی تیمار شده با کودزو (mg/kg50)،4)گروه دیابتی.

دیابت بوسیله تزریق درون صفاقی STZ(با دوزmg/kg50)ایجاد گردید. تیمار با کودزو با دوز mg/kg50و100 به مدت پنج هفته بصورت گاواژ انجام گردید.آسیب های بیضه ای بوسیله رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین مشخص شده وفاکتورهای بیوشیمیایی وهورمونی خون مورد سنجش قرار گرفت.

یافته ها: درمان طولانی مدت با کودزو به گونه مشخص سبب افزایش وزن بدن ومیزان انسولین پلاسما و کاهش مقدارگلوکز ،کلسترول وتری گلیسرید گردید.

موش های دیابتی بطور مشخص کاهش در قطر توبول سمینی فروس،سلول های سرتولی،شمار وتحرک اسپرم و مقدار تستوسترون وهورمون های گنادوتروپین نشان دادند؛همچنین مطالعه های بافتی افزایش ضخامت غشای پایه توبول سمینی فروس ودژنراسیون سلول های ژرمینال را نشان داد.در رت های تیمار شده با کودزو این عوارض بهبود یافته، افزایش در تعدادوتحرک اسپرم،سلول های رده اسپرم ساز وسلول سرتولی نظاره گردید. بعلاوه در گروه های درمانی قطر توبول سمینی فر افزایش یافته وضخامت غشاء پایه کاهش پیدا نمود.بعلاوه کدزو میزان هورمونهای گنادوتروپین وتستوسترون را افزایش داد.

نتیجه گیری: کودزو می تواند آثاردرمانی بر دیابت از طریق کاهش گلوکز خون .اصلاح بعضی فاکتورهای بیوشیمیایی اعمال کند. علاوه براین تأثیر درمانی مثبتی بر آسیب بیضه ای در رت های دیابتی بالغ داشته که شاید این مسئله نیز به اثر کدزو در کاهش قند خون وهمچنین ویژگی آنتی اکسیدانی آن باز می گردد.

واژگان کلیدی:

دیابت، کودزو ،اسپرماتوژنز،سلول سرتولی،آسیب بیضه ها

مقدمه

دیابت به عنوان یکی از بیماری های رو به افزایش در قرن حاضر بسیار مورد توجه محققان و پزشکان قرار گرفته می باشد.گرچه این بیماری از دیرباز به عنوان یکی از معضلات فراگیر در جوامع انسانی مطرح بوده وراه های درمانی متعددی برای آن پیشنهاد می شده می باشد،اما شمار رو به افزایش مبتلایان به دیابت این روزها حتی دولتمردان در سراسر جهان را به فکر یافتن راه هایی برای مقابله،درمان وپیشگیری از عوارض مخرب این بیماری انداخته می باشد.

گزارش ها حاکی از آن می باشد که بیش از 6درصد جمعیت زیر بیست سال ایران مبتلا به دیابت می باشند.این آمارها سبب کوشش محققان برای یافتن راه های مقابله با این معضل جهانی می باشد.

دیابت عوارض حادومزمن بسیاری بر روی ارگان های مختلف بدن­ داردوزمینه ساز مشکلاتی زیرا نوروپاتی،نفروپاتی ورتینوپاتی می باشد.یکی از معضلات دیابت عوارض ناشی از آن بر رفتارهای جنسی وبافت تولیدمثلی می باشد،چنانکه دیابت سبب کاهش میل جنسی در بیماران می گردد.این اثرات در بافت تولیدمثلی جنس نر بصورت کاهش در تعداد اسپرم،کیفیت پایین مایع سمینال،کاهش هورمون تستوسترون،کاهش سلول های رده اسپرم ساز وبسیاری معضلات دیگر بروز می کند.از آنجا که بسیاری از این معضلات به دلیل تولید بیش از حد رادیکال های آزاد در جریان دیابت وایجاد استرس اکسیداتیو می باشد،در این پژوهش بر آن شدیم تا آثار تجویزریشه کودزو را که دارای ویژگی های آنتی اکسیدان بر بافت تولید مثلی نر می باشد را مطالعه کنیم.

 دیابت

پيشينه، تعاريف و همه گير شناسي

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

تاريخچه بيماري ديابت

ديابت در روزگار باستان شناخته شده بودو برخي پزشكان دوران باستان نشانه هاي آن را به خوبي توصيف و راه‌هايي براي درمان آن پيشنهاد كرده بودند. اولين سند به دست آمده درمورد­ی ديابت ، پاپيروسي مربوط به 1552 سال پيش از ميلاد می باشد كه در سال 1862 ميلادي در شهر باستانی تِبِس در مصر بدست آمده می باشد دراين پاپيروس، پزشكي مصري به توضیح بيماري مرموزي پرداخته می باشد كه بيماران مبتلا به آن زياد آب مي‌نوشندو بيش از حد ادرار مي‌كنند وآب بدنشان كم مي‌گردد و زودتر از بقيه مردم مي‌ميرند (5). اريتيوس(30-90 پس از ميلاد)، پزشك يوناني ،در كنار پرادراري نشانه­هاي ديگري از اين بيماري مانند تشنگي هميشگي و كاهش وزن را برشمرد. همچنين نام ديابت را كه به معناي « گذر كردن» يا« جريان پيدا كردن» می باشد براي اين بيماري برگزيد. وي ديابت را پيامد آب شدن گوشت دست و پا و وادار شدن آن به ادرار مي‌دانست. جالينوس(201-131 ميلادي) پزشك سرشناس ارتش روم، براين باور بود كه اين بيماري راز آلود از نارسايي كليه ها پديد مي آيد تا نزديك به دو هزار سال همه پزشكان چنين نظري را درست مي‌دانتسند. دو پزشك بسيار حاذق و معروف هندي در قرن پنجم ميلادي، با چشيدن ادرار بيماران، به شيرین بودن آن پي بردند. معروف می باشد كه آنها براي تشخيص بيماران به دستشويي ها توجه مي‌كردند و اگر مورچه‌ها در آنجا جمع مي‌شدند مي‌فهميدند كه بيماري که در آن خانه زندگي مي‌كند به ديابت مبتلا می باشد. آنها براي اولين بارتشخيص دادند كه بيماران ديابتي دو دسته‌اند، دسته­ای از آنها چاق و دسته اي لاغرند. همچنين دريافتند كه كودكان مبتلا به ديابت عموما لاغر هستند. در قانون ابن سينا نيز به شيرين بودن ادرار بيماران ديابتي تصریح شده می باشد . ابن سينا اولين پزشكي بود كه به دو عارضه بسيار معروف بيماري ديابت يعني ناتواني جنسي و گانگرن يا قانقاريا تصریح كرده و بهره گیری از گياهان مختلف موثر در كاهش شدت بيماري ديابت را پيشنهاد نموده می باشد. نوشته هاي ابن سينا تا صد ها سال بدون تغيير دردانشكده هاي پزشكي مغرب زمين تدريس مي‌گردید (8).

در قرن شانزدهم، پزشكي سوئيسي به نام فون هوهنهايم پس از جوشاندن ادرار بيماران ديابتي متوجه ذرات سفيدي گرديد كه به احتمال زياد مواد قندي بود. ولي او آنها را نمك پنداشت و چنين استدلال كرد كه پرنوشي و پر ادراري بيماران ديابتي ناشي ازتجمع نمك در كليه هاست (8).

صد سال بعد در قرن هفدهم توماس ولس پزشك انگليسي، دوباره ادرار ديابتي را جوشاند و اين بار شيريني ماده سفيد حاصله را تاييد كرد و اين حقيقت هزار ساله را كه ادرار بيماران ديابتي شيرين می باشد، مجدداً اثبات نمود. در قرن هفدهم، پزشكي به نام توماس سيدنهايم براي اولين بار به اين حقيقت تصریح كرد كه ديابت يك بيماري عمومي در تمام اعضاي بدن می باشد در قرن 18 ، پزشك و فيلسوف انگليسي به نام متيو دابسون، براي اولين بار توضیح داد كه علاوه بر ادرار، سرم بيماران ديابتي نيز شيرين می باشد. در همين زمان جان روله لغت مليتوس را كه در زبان يوناني به معناي عسل می باشد به نام ديابت افزود. آسيب شناسي (پاتولوژي) دقيق ديابت تا قرن نوزدهم ميلادي به درستي روشن نبود. در سال 1875 كلود برنارد فيزيولوژيست شهیر، گليكوژن را به عنوان فراورده سوخت و ساز گلوكز در كبد معرفي و اين مفهوم را عرضه كرد كه اختلال در سوخت و ساز گلوكز باعث بروز ديابت مي‌گردد. در سال 1869 پل لانگرهانس دانشمند بيست و دو ساله آلماني، جزاير لانگرهانس را كشف كرد. پژوهشگران ديگر ناهنجاري جزاير لانگرهانس را در كالبد شكافي بيماران ديابتي كه جان باخته بودند. نظاره نمودند سپس در سال 1889 اسكار مينورسكي و جوزف ون مرينگ پژوهشگران فرانسوي نشان دادند كه اگر لوزالعمده سگي را از بدنش بيرون آوردند نشانه هاي ديابت پديدار شده و سگ به زودي مي‌ميرد (8).

تعداد صفحه :167

قیمت : چهارده هزار و هفتصد تومان

***

—-

پشتیبانی سایت :    

 ———-        serderehi@gmail.com